Zenuwen nu het dichterbij komt


“Schorseneren, schorseneren, schorseneren. Pastinaak, Pastinaak, pastinaak.” Het klinkt als een liedje. Het is een gedicht. Rapt op de jazzzzzz. Swingt met de sax, maakt muziek met de garde en de koekenpan. De voorstelling begint bij “IK KAN HET NIET!!!!” en eindigt met “IK SPEEL SOLO”.
We zijn te gast bij de woongroep aan de Van Lawick van Pabststraat 29. De plek is al een binnenkomer. De sfeer van een bruin café. De koffie gemalen uit een authentieke koffiemolen. Een kunstige boekenkast. Een vooroorlogs huis met een geschiedenis en sfeer die dat nog uitademt. Met veertien bezoekers kan het allemaal net lekker knus in elkaar geschikt op de bank.
Toch ook wel wat zenuwen nu het dichterbij komt. Wat doe je als jij of de ander in de tekst vast loopt? Dan moet je toch door! Hoort er bij. Gebeurt vast een keer. Er wordt nog goed gerepeteerd. Wat fijn is de ondersteuning daarbij! Want wees eerlijk. Hoe kun je de tekst lekker laten tikken? Hoe spreek zing je? Hoe spuug je de p’s en s’en als een drumstel schurend langs de sax? Hoe komt de muziek in je lijf? En het is echt oefenen om – als je normaal gesproken een heel aardig iemand bent – een beetje venijn te laten zien, frustraties eruit te gooien – en tegelijk op de sax te spelen.
Publiek en woongroep krijgen de primeur. Er komen na afloop leuke reacties en tips. “Hoe muziek anders kan gaan in je hoofd en dat er verschillende manieren zijn.” Er wordt nog meegedacht over die te gekke outfit in knallende kleuren.
De bewoners uit de woongroep zijn beurtelings de theaterdirecteur. Ze ontvangen de mensen. Doen open. Brengen ze naar de plek. Geven dan de speler een seintje.
Een laatste blik in deze repetitie op de set, het decor, de attributen, de verlichting. “Zet de grappige momenten aan. Oefen de tekst met rappen. Speel de sax iets zachter…. En het wordt top.”
Repetitie, voorstelling, inhoud en vorm variëren van onzekerheid tot lef. Wie herkent dat niet? En dat op de vierkante meter tussen de schuifdeuren. Komt dat zien.