Kwartier route

Na een openingswoord en warm welkom in de ontvangsthal van het CITO gaan we met onze groep naar buiten. De drukke menigte lost zich als vanzelf op. De publieksbegeleidsters lopen voorop met de gekleurde bordjes in de lucht. Voor de deur stellen we ons aan elkaar voor. We blijken met een paar mensen uit de wijk te zijn en daarnaast van de buurten om ons heen. Zelfs Nijmegen en Amsterdam zijn vertegenwoordigd. Sommigen komen door het Ommetje erop af. Anderen vanuit de vorige muziektheaterspektakels in eerdere wijken. Of mee met familie uit de wijk.

Op weg naar de locatie en de artiesten lopen we de wijk in. Er wordt ergens een mat uitgeklopt. Als we aanbellen, wordt opengedaan door een huishoudster die ons met wat Spaanse en Nederlandse woorden de weg wijst naar de tuin waar we kunnen gaan zitten. Aan de achtergevel speelt de scene zich voor verschillende ramen, verdiepingen en balkons af. We zijn getuige van een groot verlangen, een prachtige flashback en een droevig vertrek. Tijdens een serenade zien we onder het balkon mooie en vreselijke dingen. De huishoudster fladdert tussen alles rond, zingt en poetst, ontfermt zich over de bewoners bij alles wat gebeurt en steekt een hart onder de riem.
Als we het pand verlaten staat de volgende groep al aan de overkant te wachten. Het zonnetje schijnt en wij lopen naar beneden naar het park waar de zondagse wandelaars verpozen. Onze volgende plek is aan de Zijpendaalseweg. Buitenom bereiken we het hoogste punt en krijgen een knusse plek voor de open deuren naar het balkon met een romantisch tafereeltje. Uit de luidsprekers klinkt een prachtige stem waarbij we onder het genot van het beeldschone uitzicht op het park de poëtische frases horen die de lente, voorjaar, zomer, herfst en winter bezingen. Alsof we de personages uit het gedicht in de verte zien lopen op hun zondagse park wandeling. Of is dat echt? Wie heeft het gedicht gemaakt, vragen we ons af – zo mooi en passend op die plek – terwijl we weer afdalen.
8673804948_f2432fe2deOns volgende adres is pal naast de wijkkroeg. We worden door de bewoners ontvangen in de hal waar op een groot scherm de Beatles te zien zijn. We kunnen via het trappenhuis naar boven. Nu zien we de bobby-helmen als in een museum tentoongesteld. Op ooghoogte in rijen opgesteld. In levende lijve een echte bobby die sterft van de zenuwen en met klamme hand aantekeningen in een boekje maakt. Aan zijn blik ontkomen wij niet, maar mogen toch allemaal naar boven langs de steile trap en worden dan beloond met een wijds uitzicht naar alle kanten over de wijk. Bovenop het dakterras zingt een meidenband Get back van de Beatles. De bezoekers willen wel uit hun dak, als de band omschakelt naar hun eigen nummer. Ze zijn de Fanzies en laten nu vol overtuiging hun eigen repertoire horen. De bobby moet ons gebieden te vertrekken, waarna we, zonder een blik in de diepte van de tuinen te werpen, treetje voor treetje afdalen. Met een geweldige ervaring verlaten we het huis weer.
De geur van voorjaarstuinen opsnuivend, lopen we omhoog de wijk weer in. Bij het plantsoen tussen de fietsenmakers met de narcissen en het gras zien we van alle kanten groepen aan komen lopen. We zijn op weg naar de Diaconessenkerk. Bij de ingang horen we van de kosteres de regels en dat we nu eens op het koor mogen gaan zitten. Verspreid in de kerkbanken zitten mensen. Gezoem en geneurie zwelt aan in een lied waarbij ieder in beweging komt en ergens anders gaat zitten. Het klinkt prachtig in deze tijdloze kerk. Met veel vuur en temperament en begeleid door gitaar en trommels wordt een Gloria gezongen. Tot slot wordt vanaf het balkon het Kyrie Eleison gezongen. Een groot applaus klinkt voordat we vertrekken.
We passeren allerlei andere groepen en zijn nu op weg naar de Van Pallandtstraat. We kijken onze ogen uit naar de verschillende huizen in deze straat. Prachtige gevels, maar elk weer anders. We worden binnen genodigd en komen ogen te kort in de grote lange tuinkamer. Er klinken klanken van het harmonium uit de andere kamer, terwijl de dochter vertelt over de verre reizen van haar opa en vader ondermeer naar Indië. Overal staan muziekinstrumenten die haar vader zelf gemaakt heeft. Nu komt hij binnen en gaat achter een harpachtig instrument zitten. Hij speelt en zingt een wiegelied dat hij lang geleden voor zijn dochter zong. Er zijn dit keer echte fotografen bij. Een leven ging aan ons voorbij in de voorwerpen, sfeer, klanken en het verhaal.
Onze laatste voorstelling is bij de tandarts. Daar zit je dan met z’n allen in de wachtkamer. Wat voor behandeling zal ons wachten? De eerste patiënt valt al flauw maar eind goed al goed blijkt als ze uiteindelijk uit de behandelstoel weer terug komt. Ondertussen hebben wij doodsangsten uitgestaan. De beelden tijdens de behandeling waren prachtig. Daar moeten we maar aan denken als we in de stoel liggen. Aan het eind van deze komische en spetterend gespeelde scene door een lieftallig, troostend behandelteam staan we op straat. Iedereen heeft genoten.

Wat een afwisselende route liepen we met elkaar! Jong en oud behoorden tot de spelers en onze groep. Heel verschillende talenten en stuk voor stuk prachtige scènes op een variëteit aan locaties. We genoten van de wijk die uitliep en iedereen die we vrolijk tegenkwamen. Met een deel van de groep dronken we nog wat in de tuin aan de Pels Rijkenstraat waar het een vrolijke drukte was. Een komen en gaan. Opgewonden gezichten. Sprankelende verhalen. Onder het genot van zon, wijn en zelfgemaakte kroepoek.