De meester en het kantoormeisje

Citoentree
Zondagmiddag 21 april, klokslag 14.00 uur, is het eindelijk zo ver. Ik mag ‘en route’ met de ‘meester’. Verzamelen in het Cito geeft me een zeldzame kijk in het gebouw, dat normaal stevig is beveiligd en de poort goed gesloten houdt. De portier heeft vrijaf en de drempel is uitzonderlijk laag. Een zee van licht lokt me de overdekte binnenplaats in en een vriendelijke gastvrouw heet iedereen welkom.

Op naar wijnkoperij Bloem aan de Amsterdamseweg zet de routebegeleidster de pas er stevig in. Als een echte ‘akela’ houdt ze haar ‘welpjes’ voortdurend in het oog. Wijn met smartlappen is een onverwachte combinatie, net zoals serieuze verhalen afgewisseld met een ontspannen noot.

Het burgemeesterskwartier toont zich van zijn beste kant: gastvrij en een beetje afstandelijk. We worden bij de bewoners thuis uitgenodigd. Theater tussen de schuifdeuren maakt de tongen los. ‘Hèhè’ hoor ik om me heen zuchten wanneer we na de voorstelling weer buiten staan. De dans in het buurtpark Sonswijck laat je anders naar de alledaagse omgeving kijken. De draaiende watermolen brengt het brein aan de zwier. Ook al woon ik al meer dan dertig jaar in de wijk, de meeste locaties ken ik alleen van buitenaf.

Het Cito-gebouw oogt als een vesting maar het Cito-koor laat zich van een andere kant zien. Het meisje van kantoor inspireert tot een lied met een knipoog, waar de rillingen van over je rug lopen.
Cito22april2013