Spannend spel van dans en beweging

Zaterdagavond 27 april. Voor de vierde en laatste keer verzamelen deelnemers aan het Kwartier van de Burgemeester zich in het Citogebouw. Na het welkom door de organisatoren zoekt groep 1 van de Burgerroute het omhoog gestoken bordje van de publieksbegeleidster. We maken kennis met elkaar en gaan de straat op. Een kwartiertje lopen naar park Sonswijck, waar we samen met een andere groep neer hurken aan de rand van de vijver. Daarboven en er omheen voeren vier vrouwen een spannend spel op van dans en beweging, ondersteund door ritmische bastonen uit een tuin achter ons. De eigenschappen van park, vijver en brug komen bij deze uitvoering helemaal tot hun recht.
We richten ons op en rekken ons uit en zetten koers naar een smal steegje tussen twee statige oude panden aan de Van Lawick von Pabststraat. Een fraaie houten poort door en dan staan we oog in oog met een kleine fee naast een rokende vuurkorf. Ze maakt ons attent op de aanwezigheid van een wonderlijke gast in het tuinhuisje. Die is er wel vaker en vertelt haar soms verhalen; willen we deze keer misschien meeluisteren? Wij wel – en even later horen we een Afrikaans sprookje over god en zijn schepsel mens. Hoe er van die mens twee soorten ontstonden – Gaatje en Stokje – en wie van die twee het initiatief nam in de Liefde.
We dalen de straat af, genieten van de aanblik van al die fraaie huizen in het avondlicht. Terug naar Cito. Op de tussenverdieping staat naast de bibliotheekcarrousel een koor opgesteld. Citochant bestaat al twintig jaar en vergast ons op vier liedjes uit zijn repertoire: Come in and stay a while, Het meisje van kantoor, Ik word er zo moeoeoe van en Here, there and everywhere. Knappe close harmony met gitaarbegeleiding. De vier mannen moeten flink moeite doen om de meerderheid aan vrouwenstemmen partij te geven.
Verder gaat het weer, naar de Sweerts de Landasstraat. In één van de panden is een architectenbureau gevestigd. We klimmen een trap op en komen terecht in een vinnige man-vrouw discussie over de keuze van een waterzuivering in een stad in Eritrea. Het loopt hoog op, maar ook goed af – dankzij Arvo Pärt, Philip Glass, een cello en een piano.
Het is buiten koud aan het worden. Gelukkig brandt er een potkachel in atelier ‘Hilde’. Vier vrouwen vertellen, spelen en zingen het aangrijpende verhaal van een reis, een dodelijk ongeluk in de sneeuw, en hoe rouw vorm krijgt in een schilderij en in gevoelige liedjes.
Het is nu bijna donker en we gaan naar de laatste scene. Aangekomen bij één van de opvallendste huizen uit de wijk, doet ‘zij’, een nederige dienstbode, ons open. De eigenaresse, mejuffrouw Bertina W. F. A. Steens Zijnen, spreekt ons vier maal gelijkluidend toe. Haar woning doet een beetje griezelig aan, heeft zesendertig deuren, een zolder met stoffige koffers waar ‘zij’ slaapt, een kelder met muizen, waar ‘zij’ kookt. Gelukkig heeft Bertina ook een heel mooie, rustgevende tuin.
Het is voorbij. Kwart voor tien. Zullen we nog even gaan napraten, met een glas in de hand, in een serre en tuin aan de Pels Rijkenstraat? Wie weet welke andere deelnemers, spelers en organisatoren daar ook zullen zijn.